در این یادداشت میخواهیم درباره گاز گرفتن طوطی سانان صحبت کنیم؛ بایدها و نبایدهای مواجهه با پرنده ای که گاز می گیرد کدام است؟
بایدها:
- پذیرش حدود و جایگاهش را به او بیاموزید. ابتدا خود را بعنوان رئیس گله تثبیت کنید و سپس به او بیاموزید که شما و دیگر افراد خانواده که وظایف نگهداری(تغذیه و بهداشت قفس) را انجام می دهند اجازه دارند وارد محدوده قفس شوند و او نباید برخوردی با این مسئله داشته باشد.
- بالا آمدن بر روی انگشت یا دست یا یک تکه چوب را با دادن فرمان(مثلاً بیا بالا) به مرور به وی بیاموزید.
- پرنده شما نبایستی در سطحی بالاتر از قفسه سینه کوتاه قد ترین فرد خانواده قرار گیرد. این مسئله شامل کلیه سطوح نشیمن پرنده اعم از پرچ های داخل قفس و یا بالاترین شاخه درخت غذایابی و محل بازی پرنده می شود.
- در صورت مواجهه با پرنده شدیداً هیجان زده او را به قفس خود منتقل کرده و از وی فاصله بگیرید تا در تنهایی به آرامش بازگردد.
- در پاسخـگویی به پرنده خود حداکثر آرامش و متانت را رعایت کنید و از القای هر گونه استرس و هیجان اضافه اکیداً خودداری نمایید. پاسخگویی با عصبانیت و ناراحتی سبب تقویت حس تهاجم و تشدید بروز رفتار پرخاشگرانه میشود.
- آماده ایجاد یک حرکت ناگهانی و زلزنه مانند باشید تا در صورت گاز گرفتن پرنده خود با بروز این حرکت سبب برهم خوردن تعادل وی و قطع فرآیند گاز گرفتن بمنظور حفظ تعادل شوید.
- سعی کنید خودتان از این مخمصه رها شوید و از مداخله دیگر افراد بخصوص فرد مورد علاقه پرنده اکیداً پرهیز نمایید. چرا که ممکن است پرنده اینگونه یاد بگیرد که برای نزدیکی و رفتن پیش دوست مورد علاقه خود می تواند از حربه گاز گرفتن شما و یا هر شخص دیگری استفاده کند.
نبایدها…
- پرنده را تنبیه کنید. طوطی ها معمولاً معنی و ارتباط بلندمدت کنش و واکنش رفتاری را درک نمی کنند. شاید بهترین روش در برخورد با اکثر طوطی ها یک “نه” قاطع و محکم تؤام با یک نگاه قاطع برای مدت چند ثانیه باشد. گاهی یک نگاه غضبناک و قاطع در زمان بروز رفتار اشتباه میتواند نارضایتی فوری شما را نشان دهد که از سوی پرنده قابل فهم است.
- به پرنده ای که رفتارهای تهاجمی از قبیل گازگرفتن را بروز داده است اجازه دسترسی به بازو، شانه و صورت خود را بدهید. اگر پرنده بر روی انگشتان شما قرار میگیرد او را در سطح قفسه سینه و به دور از صورت خود بگیرید. تنها پرنده های فوق العاده آرام و دستی را میتوان گاهی به صورت نزدیک کرد. هر چند همین پرنده ها را نیز باید تحت نظر داشت تا تغییرات فصلی و هورمونی منجر به گاز گرفتن آنها و آسیب به شما نشود.
- عادت کنید که انگشت خود را از جلوی نوک پرنده ای که سعی میکند گاز بگیرد کنار بکشید. این کار تنها باعث تشویق وی به تکرار این رفتار خواهد شد پرنده شما در ابتدای شروع این رفتار تنها به منظور درک موقعیت اجتماعی خود و در راستای نشان دادن غلبه خود سعی میکند دست شما را بگیرد(ولی نه محکم). کشیدن دست به عقب که نشانه ای از عقب نشینی و ترس محسوب می شود سبب درک جایگاه غالب وی در مقابل شما شده و تکرار این تهاجم را با شدت بیشتر در وعده های بعدی باعث خواهد شد.
- به خروج پرنده خود از قفس در حضور فردی ناشناس(که از سوی پرنده مهاجم تلقی می شود) اصرار کنید. بسیاری از طوطی ها معمولاً زمانی که با افراد نزدیک خود هستند رفتار آرام تری بروز می دهند.
- گاز گرفتن پرنده خود را به عمد تلقی نکنید! اشتباهی که بسیاری از افراد با برخورد ناصحیح عجولانه و یا حتی بلندمدت خود میکنند تبدیل یک گازگرفتن ساده و اتفاقی به یک رفتار تکرارشونده دائمی است. یک چرخه معیوب از بین رفتن اعتماد بین طوطی و سرپرست وی زمانی آغاز می شود که سرپرست پرنده پس از گاز گرفته شدن از تکرار این مورد واهمه دارد و بالطبع این ترس را در رفتار خود و فاصله ای که با پرنده خود می گیرد نشان می دهد. طوطی ها پرنده های بسیار باهوش و اجتماعی هستند. آنها حس همدردی و سمپاتی را بخوبی درک می کنند و با افرادی که از آنها نترسیده و در حضور آنها راحت هستند رابطه بسیار بهتری دارند. یک طوطی پاسخ بسیار واضحی به حالات روحی و هیجانات افراد خانواده انسانی خود می دهد.
عبور از ترس…
- فراموش نکنید این وظیفه شماست که رابطه صمیمی و خوب بین خود و پرنده تان برقرار کنید. ممکن است شنیده باشید که برخی طوطی ها ابداً کسی را گاز نمی گیرند ولی اکثر طوطی ها این کار را کرده و خواهند کرد.
- به رفتارهای طوطی خود دقت کرده و سعی کنید بروز تهاجم و گازگرفتن را پیش بینی کنید. اینکه اجازه بروز این مشکل را ندهید ساده تر از مواجهه با تبعات گازگرفتن پرنده و سپس اقدام برای بهبود رفتار وی می باشد.
- زبان بدن پرنده خود را بشناسید. شما با توجه کافی و دقت در حالات پرنده تان میتوانید از وضعیت روحی وی مطلع شوید. افزایش هشیاری و توجه، تغییر سایز مردمک چشم، برافراشته شدن تاج، چسبیدن پرها به بدن(پف نکردن)، برافراشته شدن پرهای بالای بینی و سایش منقار از علائمی هستند که نشان از عدم تمایل پرنده به ملامسه فیزیکی خبر می دهند. هر پرنده ای ممکن است رفتارهای دیگری نیز داشته باشد که به معنای عدم آمادگی وی برای تعامل با شماست.
در نهایت اینکه اصلی ترین پیش نیاز برای حل این مشکل صبوری و آرامش شماست.
