برای رسیدن به جواب این پرسش که اندازه قفس و فاصله مناسب بین میله ها کدام است ذکر نکاتی ساده لازم است. در دنیای مدرن امروز بدلیل سهولت حمل و نقل انواع و اندازه های مختلفی از پرندگان به عنوان حیوان خانگی نگهداری می شوند. گونه هایی که سالیان قبل تنها در مستندها مشاهده میشد اکنون در دسترس بسیاری علاقمندان ایرانی قرار دارند. تنوع گونه ها و شناخت نیازهای اولیه هریک مسئله ای مهم است که سبب آسودگی و آرامش پرنده و بالطبع لذت بردن سرپرست پرنده از دیدن این آرامش خواهد بود.

یکی از اصلی ترین نیازهای پرنده در منزل ما فضای اختصاصی زندگی است. در اکثر منازل امکان آماده سازی یک قفس بسیار بزرگ(توری خانه) که پرنده بتواند آزادانه و با خیال راحت در همه حال پرواز کند وجود ندارد، بنا بر این حداقل به یک قفس برای نگهداری پرنده خود نیاز خواهید داشت.

بسیاری از مردم و پرنده فروشی ها این تصور را دارند که یک پرنده کوچک به یک قفس کوچک نیاز دارد، اما این درست نیست. همه پرندگان حتی کوچکترین آنها به فضایی برای بازی، ورزش، کاوش و پرواز نیاز دارند. به یاد داشته باشید که قفس بزرگتر همیشه بهتر است. در صورت امکان همه پرندگان برای بال زدن به زمانی خارج از قفس خود نیاز دارند.

در زیر اندازه قفس و فاصله میله برای پرندگان خانگی مرسوم را با هم بررسی میکنیم(ابعاد به عرض*طول*ارتفاع بر حسب سانتی متر داده شده است)v

فنچ: حداقل اندازه قفس 45*75*45 با فاصله میله 0/6 تا 1 سانتی متر

قناری: حداقل اندازه قفس 45*60*45 با فاصله میله 0/6 تا 1 سانتی متر

باجریگر(مرغ عشق): حداقل اندازه قفس 45*45*60 با فاصله میله 0/6 تا 1 سانتی متر

کاکاتیل (عروس هلندی): حداقل اندازه قفس 50*50*60 با فاصله میله 1 تا 1/5 سانتی متر

لاوبرد(طوطی کوتوله): حداقل اندازه قفس 60*60*60 با فاصله میله 1 سانتی متر

طوطی پروتلت: حداقل اندازه قفس 60*60*60 با فاصله میله 1 سانتی متر

ملنگو(طوطی سبز طوقدار): حداقل اندازه قفس 60*60*90 با فاصله میله 1 تا 1/5 سانتی متر

کواکر(راهب): حداقل اندازه قفس 60*60*60  با فاصله میله 1/5 تا 1/8 سانتی متر

کانور(گرینچیک): حداقل اندازه قفس 60*60*60  با فاصله میله 1/5 تا 1/8 سانتی متر

طوطی های پویسفالوس( مثلاً سنگال): حداقل اندازه قفس 60*60*60  با فاصله میله 1/5 تا 1/8 سانتی متر

کایک: حداقل اندازه قفس 60*60*90  با فاصله میله 1/5 تا 1/8 سانتی متر

طوطی های آمازون: حداقل اندازه قفس 60*90*120  با فاصله میله 1/8 تا 2/5 سانتی متر

مینی ماکائو: حداقل اندازه قفس 60*90*120  با فاصله میله 1/8 تا 2/5 سانتی متر

کاکادوهای گوفین: حداقل اندازه قفس 60*90*120  با فاصله میله 1/8 تا 2/5 سانتی متر

کاسکو: حداقل اندازه قفس 60*90*120  با فاصله میله 1/8 تا 2/5 سانتی متر

کاکادوهای بزرگ: حداقل اندازه قفس 90*120*120  با فاصله میله 2/5 تا 3/5 سانتی متر

ماکائوهای بزرگ: حداقل اندازه قفس 90*120*150  با فاصله میله 2/5 تا 3/5 سانتی متر

پرواز آزاد پرنده

قیچی کردن پرهای پروازی پرندگان خانگی یکی از مرسوم ترین اقدامات جهت جلوگیری از آسیبهای فیزیکی و تربیت کردن آنهاست. بحث های زیادی بین موافقین و مخالفین در مورد این عمل وجود دارد، اما نکته مهم این است که پرندگان بال دارند و طبیعتاً باید از آنها استفاده کنند اما با تمرین دادن می شود از آسیب ها کاست. نکته مهم اینکه اندازه‌های ذکر شده در بالا صرفاً حداقل هایی برای هرگونه‌ هستند، اما فرض ما بر این است که هر پرنده در خارج از قفس زمان کافی برای پرواز یا حداقل بال زدن خواهد داشت.

فرم بدن پرنده

اگر پرنده ای با دم بلند دارید به یاد داشته باشید که مطمئن شوید قفسی که انتخاب می کنید به پرنده اجازه می دهد بدون تماس دمش با میله ها بچرخد و حرکت کند. بسیاری از رفتارهای پرکنی و تخریب پر متعاقب آسیب به پرها در زمان فعالیت در قفس(بدلیل ناکافی بودن فضای قفس) شروع می شود.

نکاتی در مورد چوب نشیمن

اگر پرنده شما قادر به پرواز در قفس نیست، باید در مورد محل قرارگیری چوب نشیمن نیز فکر کنید. اطمینان حاصل کنید که پرنده شما می تواند از یک چوب نشیمن به چوب نشیمن دیگر برسد یا از آن بالا برود و ظروف آب و غذا مستقیماً زیر چوب نشیمن قرار نگیرند که مواد زائد در آن جمع شوند. همچنین بهتر است چوبهای نشیمن بصورت موازی قرار گیرند و از متقاطع بودن آنها بمنظور جلوگیری از کثیفی و آلوده شدن به فضولات پرهیز شود. به جای چوب های خراطی شده ساده( که اصطلاحاً دوبل چوبی نامیده می شوند) که در اکثر پرنده فروشی ها و فروشگاه های ملزومات حیوانات موجود هستند، باید از نشیمن هایی با بافت، شکل، اندازه و مواد مختلف استفاده کرد. در طبیعت شاخه‌های درخت همگی یک شکل یا قطر نیستند و بهمین دلیل پاهای پرنده در موقعیت‌های متفاوتی برای نشستن روبرو بوده و از بروز مشکلات زیادی پیشگیری میکند. نشیمن های خراطی ساده(دوبل) فرمهای مختلف قرار گیری را برای پای پرنده ایجاد نمیکنند و معمولاً باعث زخم، التهاب بالشتک های کف پا(پودودرماتیت) و التهاب مفصل(آرتریت) در پای پرندگان می شوند.