رفتارهای تخریب پر شامل مجموعه متفاوتی از رفتارها میشود که بر اساس شدت و ضعف نامهای مختلفی دارند:
- پرآرایی بیش از حد
- پــــــرجوی
- پـــــــرکنی
- آسیب به خود یا خودخوری
عامل بروز این رفتار به درستی شناخته شده نیست. ولی معمولاً یک مشکل چندعاملی محسوب میشود که علل روانشناختی و پزشکی مختلفی دارد. همچنین بروز این رفتار ممکن است در ابتدا به علتی خاص شروع شود ولی بعد تبدیل به عادت شود.
مشکلات پزشکی زیادی بعنوان پیش زمینه بروز این مسئله برشمرده میشوند همچون :
- کمبودهای تغذیه ای
- درگیری با انگلهای داخلی
- بیماریهای داخلی همچون بیماری کبد
- حساسیت هم گزینه مهمی است ولی نقش و شدت آن در پرندگان بطور قطعی قابل تایید یا رد نیست.
- درگیری با انگلهای خارجی که به ندرت سبب پرکنی می شود
- التهاب پوست و فولیکول های پر که معمولاً در این موارد مشاهده میشود گاهی سبب بروز پرکنی میگردد ولی عمدتاً بصورت ثانویه پس از رفتار تخریب پر بروز میکند.
برخی مشکلات روانشناختی که منجر به بروز تخریب پر میشوند عبارتند از:
- بی حوصلگی و فقدان محرکهای محیطی
- ناراحتی ناشی از جدایی و تنهایی
- سرکوب جنسی و تولیدمثلی
- برخی عوامل محیطی همچون رطوبت بسیار کم و کمبود مواجهه با نور خورشید طبیعی
- استرس: مفهومی گسترده که با توجه به پرنده و خلق و خوی وی متفاوت خواهد بود. مثلاً شلوغی و تحریک بیش از حد در پرندگان عصبی باعث بروز پرکنی میشود. در حالیکه ممکن است شرایط آرام محیطی در پرنده دیگری همین رفتار را سبب شود.
این لیست بسیار گسترده است و رسیدن به دلیل اصلی مشکل در هر پرنده دشواریهای زیادی دارد. از این رو دامپزشک پرندگان با استفاده از تست ها و بررسی های مختلف سعی میکند بدان دست یابد.
